De eerste ronde

Datum: 31 mei 2006, Nationale Burendag
Plaats: Herman Costerstraat
Deelnemers: Ambtenaren en nieuwe deelraadsleden die hun achterburen beter wilden leren kennen
De prijs: Een tegoedbon voor twee verrassingsijscoupes van de Italiaanse ijsboer aan het Afrikaanderplein

 
Het spel vond plaats in een tent op een speelplaats met veel muziek en een BBQ. Er waren veel kinderen die allemaal mee wilden doen. Het was verrassend dat heel kleine kinderen al grote ambities hebben; dokter en advocaat willen ze worden. Een heel klein kind, zo bleek uit een vraag in het spel, sprak drie talen.

Reacties: Een man reageerde heel enthousiast op de foto van het interieur van de moskee aan het Afrikaanderplein. Die mooie grote lampen kwamen uit zijn geboorteplaats. Er was die avond een deelraadslid en een ambtenaar aanwezig. Het spel werd voornamelijk door kinderen gespeeld, terwijl de volwassenen er door hun kinderen bij betrokken werden. Een opbouwwerkster had een microfoon bij zich, waarmee ze de vragen herhaalde en in gesprek ging met bewoners. Hierdoor werd het spel groter dan alleen de tafel in de tent, al viel het niet mee om te concurreren met muziek en een BBQ op hetzelfde pleintje.

 


De tweede ronde 

Datum: 13 juni 2006
Plaats: De Bewonersorganisatie aan de Hilledijk
Deelnemers: 9 onderwijsassistenten
De prijs: Een jaarabonnement op de bibliotheek aan het Afrikaanderplein

 

Voor deze groep werden vragen geselecteerd die vooral betrekking hebben op onderwijs en opgroeien in de wijk. Wat is een goede school in de wijk, was een vraag die veel discussie opriep in deze groep. De verwachting was dat de deelnemers kenmerken van een goede school zouden noemen. Ze wilden liever geen antwoord geven op de vraag, welke school in de wijk een goede is. 'In feite zou ik mijn kind niet eens in deze wijk naar school doen', zei een deelneemster heel openhartig. Deze deelnemers die al langer in de wijk werken, benoemen vooral de problemen en de verloedering in de wijk. Een lievelingsplek is de kade langs de Maashaven; 'Wat er ook gesloopt of gebouwd wordt in de wijk, dat uitzicht over het water blijft altijd even mooi'. Een ander: 'Wat er ook verandert de Bloemfonteinstraat blijft altijd op dezelfde plek liggen. Het naambordje verandert niet. Ik kan me altijd weer oriënteren ondanks alle veranderingen'.

Reacties: erg fijn spel; mooi gemaakt; een goede manier om met elkaar te praten; ik vient heel leuk; leuk, leerzaam; ik wil het spel wel een keertje lenen

 


De derde ronde

Datum: 21 juni 2006
Plaats: De bibliotheek aan het Afrikaanderplein
Deelnemers: Een stuk of tien kinderen en een moeder, die allemaal toevallig op woensdagmiddag in de bibliotheek waren
De prijs: Kleine radiootjes, beschikbaar gesteld door het zwembad

 
Een opbouwwerkster assisteerde bij het benaderen van deelnemers voor het spel. Toen we er tien hadden begonnen we. We speelden in teams, om iedereen sneller aan de beurt te laten komen.

Opvallend dat kinderen bij veel antwoorden een groot vertrouwen in volwassenen bleken te hebben. De woningcorporatie bellen, de politie bellen, etc. 'Nee, ik voel me geen Nederlander, maar een Hindoestaan', zei een jongetje van 10. 'Misschien een Rotterdammer?' Sommige kinderen zijn heel openhartig als het over hun persoonlijke situatie gaat. Een meisje bekende dat ze gisteren alleen maar brood gegeten had. Een gezin van een ander kind woonde veel te klein omdat er teveel kinderen waren. Een meisje woonde veel te groot, omdat de ouders gescheiden waren.

Reacties: we willen nog langer doorgaan; komt u volgende week weer? kunt u niet eens op onze school komen?

 


De vierde ronde

Datum: 23 juni 2006
Plaats: De bewonersorganisatie van de Afrikaanderwijk (BOA)
Deelnemers: Vrouwen die de Nederlandse taal leren.
De prijs: Luxe dames en heren geurtjes, spontaan beschikbaar gesteld door een verkoopster op de markt

 
Het was niet moeilijk om het spel uit te leggen. De dames hielpen elkaar met de taal. Twee opmerkingen die me bijbleven: 'Ja, ik voel me duidelijk een Rotterdammer'; 'Mensen zouden niet zo raar naar mijn hoofddoekje moeten kijken'.

Reacties: ik vind het spelen heel erg leuk; ik vind het gezellig; met dit spel ken ik de wijk nu heel goed; 'ik viend gezellig'; ik ken meer die wijk, Leuk!; ik heb meer geleerd over de wijk; ik woon hier niet; Gezellig; Leuk om het spel met elkaar te doen, we hebben ook gelachen

 


De vijfde ronde

Datum: 17 juli 2006
Plaats: Buiten bij de Bewonersorganisatie (BOA) tijdens de afsluitende BBQ
Deelnemers: Vrijwilligers van de BOA
De prijs: Make-updozen, beschikbaar gesteld door een verkoopster op de markt

 

De BOA is een goede plek om het spel te spelen, omdat hier mensen komen die de wijk heel goed kennen en actief zijn in andere organisaties. De mooiste plek; 'Ja, dat pleintje met die bomen', was het hilarische antwoord. Het bleek te gaan over het Afrikaanderpark, zo moeten we het plein noemen dat met miljoenen is verbouwd tot een groot plantsoen.

Reacties: kunnen we het spel ook eens bij mijn vereniging spelen; erg leuk en leerzaam om de wijk te leren kennen; gezellig; eindelijk weer eens gelachen; HEEL ERG LEUK

 


Een tussen ronde

Datum: 14 september 2006
Plaats: de BOA, een afscheidsfeest van de opbouwwerkster Anne Kooiman die zich speciaal heeft ingezet voor dit project
Deelnemers: Iedereen die op het afscheidsfeestje aanwezig was

 
Voor dit spel werd van het bord een sheet gemaakt voor een overhead-projector. Zo kon de hele zaal mee doen. Voor de gelegenheid nog een paar extra kaartjes toegevoegd die betrekking hadden op de opbouwwerkster

Reacties: Leuk om iets zelf iets te bedenken dat nog niet bestaat en het uit te voeren. Dat is visie hebben.

 


De zesde ronde

Datum: 1 november 2006
Plaats: Verzorgingshuis Maasveld
Deelnemers: 10 bewoners en 3 begeleiders
De prijs: Een verrassingslunch voor twee personen in 't Gemaal aan het Afrikaanderplein

 

'Dat is van gisteren', merkte een bewoonster heel adrem op, toen ze snoep van Halloween kreeg aangeboden. Voor deze ronde waren pionnetjes in allerlei vormen meegenomen, want veel bewoners hebben geen sleutels of andere voorwerpen bij zich, die ze als pion kunnen gebruiken. De sfeer zat er meteen in, toen we een lied uit iemands jeugd zongen; 'Oh, Johnny, zing toch een liedje voor mij'. Een bewoner die nog zelfstandig buitenkwam, wist erg veel van de wijk en kon dat tot zijn plezier kwijt in het spel. Hij houdt niet van spelletjes, maar was overgehaald om toch mee te doen. De Fransiscuskerk, die er niet meer staat, riep warme herinneringen op; 'Ik ben er gedoopt, getrouwd'. Waar kun je gezellig uitgaan in de wijk? 'Hier in Maasveld, hier is alles. Maar ook restaurant Promenade om de hoek is erg sfeervol en gastvrij, ook als je er met een groep ouderen naar toe gaat'. 'Een goede Nederlandse gewoonte', zei een Hindoestaanse vrouw, 'is de regelmaat, het samenzijn zoals we nu aan tafel zitten en met elkaar praten'. De middenstanders: 'dat ze verdwijnen is onze eigen schuld'. 'Die waarzegger is onzin, want ik ben bovendien Christelijk en dan mag dat niet'. Andere vragen werden beantwoord met; 'eerst met de buren praten en als dat niet helpt de BOA bellen'. De sfeer was heel gezellig en gastvrij. Een begeleidster belde meteen met een collega om het spel op een andere afdeling te promoten voor een andere doelgroep.

Reacties: leuk om iets samen te doen; herinneringen van vroeger; een goed middel om in gesprek te komen; niet alleen maar feiten maar ook persoonlijke vragen waren leuk; het ging ergens over (met andere spelletjes is dat niet zo); het spel geef mensen een mogelijkheid zich te uiten; gezellig; winnen is niet belangrijk, je komt in gesprek; iets gemeenschappelijks; die Nederlandse gewoontes was een 'gevaarlijke' vraag Tip: Extra vraag toevoegen; op wat voor soort school zat/zit je?

 


De zevende ronde

Datum: 21 november 2006
Plaats: De Kocatepemoskee aan het Afrikaanderplein
Deelnemers: 10 turkse vrouwen van een wekelijkse gespreksgroep
De prijs: Een cadeaubon van € 20,- voor 'cadeauwinkel Mons' aan het Afrikaanderplein

 
Het was er koud, omdat de verwarming het niet deed, dus hield iedereen haar jas aan. Toestemming voor foto's was geen probleem. Er was Turkse thee en brood. Voor wie niet voldoende Nederland kon, werden de vragen snel tussendoor even vertaald.

Iedereen was enthousiast om te beginnen, nog voordat alles wat uitgelegd staken de dames van wal. Die overlastgevende buren, was een vraag die aansprak. Met handtekeningen actie en een gerechtszaak hebben we het voor elkaar gekregen dat ze weggingen. Het lied uit je jeugd werd door iedereen in het Turks meegezongen, met gebaren; 'mini, mini bir kus', een kinderliedje over een vogeltje dat het koud heeft. Kindermishandeling voorkomen, maar uitkijken, want iemand kende een geval van ouders die ten onrechte waren beschuldigd en bij wie de ouderlijke macht over hun kind was ontzegd. 'De mooiste plek in de wijk is mijn eigen huis'. 'Mijn moeder die verdient een bloemetje'. Meteen doen. De BOA-krant bleek goed gelezen te worden. Voor deze gelegenheid had ik de nieuwste uitgave meegenomen. 'Een goede gewoonte is Nederlandse stampot met worst, ja lekker. En op tijd komen ook wel'. 'Wat we doen in de moskee; deze kring elkaar ontmoeten, haken voor de bazar en bidden'. 'Ja, ik voel met 100% Rotterdammer. Als ik in Eindhoven kom, horen ze dat meteen en daar ben ik dan trots op, Mooie havenstad'. 'Ziekenhuizen? Ja wel vijf. Bij de ene kun je makkelijk parkeren en bij de ander kom je beter met openbaar vervoer'. 'Het zwembad aan het Afrikaanderplein heeft een vrouwenuurtje'. Een van de dames moest eigenlijk naar huis, maar omdat het zo spannend was, kon ze niet makkelijk weggaan. Er werd vlot gepraat en goed geluisterd. Hoewel ik als Nederlandse geen Turks versta, had ik het gevoel dat ik het begreep. Een heel bijzondere ervaring en dat vonden de dames ook.

Reacties: het was een leuke spel, zo hebben we wat bijgeleerd; Ik vond het hartstikke leuk; ik vond het heel gezellig; ik vond het leuk, vanwege het Nederlands spreken vond ik het goed; ik ben heel blij; ik vind erg luek en gezellig

 


De achtste ronde

Datum: 1 december 2006
Plaats: ROTEB
Deelnemers: Wijkschoonmaakteam
De prijs: Een schoenenbon bij schoenwinkel Mevio in de winkeldriekhoek

Het spel vond vrijdagmiddag plaats, na de lunch. Een deel van de medewerkers moest met een van de auto's de straat op om gevulde vuilniszakken op te halen. Tien kregen vrijstelling om aan het spel mee te doen. De meeste medewerkers wonen niet in de wijk, maar omdat ze dagelijks in de wijk lopen, kennen ze de wijk als geen ander.

'De drukste periodes zijn na marktdagen, of in de periode na de zomervakantie als iedereen weer terugkeert, of zoals nu tijdens de (late) herfst, dat de bladeren opgeruimd moeten worden van de straat. Als ze blijven liggen wordt het gevaarlijk glad'. Dit was de groep met korte duidelijke en eerlijke antwoorden; 'Voor het stoplicht stop ik'. Even later: 'Die tien euro teveel van de caissière die houd ik'. Mijn lievelingsdier: 'Een visje, lekker om op te eten'. De puntentelling was erg spannend. In eerste instantie leek iemand te winnen met twintig punten, maar er meldde zich nog iemand met evenveel punten. Vervolgens meldde zich tot ieders verrassing iemand die ongemerkt 21 punten bij elkaar had gesprokkeld. Welgefeliciteerd!

Reacties: Het was gezellig om dit spel met collega's te spelen, was de meestgehoorde reactie.

 


De negende ronde

Datum: 7 december 2006
Plaats: Restaurant Solo aan het Afrikaanderplein
Deelnemers: Bewoners van de Zorggarantflat Maasveld, wat vroeger op de plaats stond van restaurant Solo
De prijs: Een etentje voor twee personen in Restaurant Solo

 

Dit is een mondige groep mensen, want ze vertegenwoordigen bewonersbelangen. Iemand begon al over de spelregels te klagen voordat ze gedupeerd was. De sfeer was geanimeerd en openhartig. In deze groep zaten echte Rotterdammers die veel over hun wijk wisten en een duidelijke mening hadden. Net als het hondje van Bep. Het had een mooi wit permanentje, sprak regelmatig luid voor zijn beurt, het spel werd afgezeken en ongemerkt haalde het nog even een damestasje leeg. De lievelingsplek van de hond was de Brede Hilledijk, 'daar zijn heerlijke bomen en bankjes voor het baasje. Het is een van de grotere uitlaatplaatsen. Dat Afrikaanderpark, noem het gewoon maar een plein, want we hebben al zeven verbouwingen meegemaakt. Dat plein heeft afgedaan; daar mogen geen honden komen'. 'Solo is een prima restaurant daar mogen wel honden komen. Ruim plek. Helaas geen Hollandse kost, maar alles wel lekker vers'. Het hondje bleef blaffen, 'maar een hondje met verlatingsangst kun je onmogelijk alleen thuis laten', was het verweer van het baasje.

'De mooiste plek van de wijk is de markt, naar de moskee zou ik niet gaan, want ik ben christen en het geloof is heilig'. Het lied uit je jeugd was 'Klein klein kleutertje' wat door de hele groep gezongen werd en aan een kraamvrouw gaf je vroeger verse eieren, want dat was een luxe. 'De Da Costaschool daar zat ik op, die staat er nog steeds, maar als je me vroeg wat ik wilde worden, dan wisten we het niet; je vader was arbeider en je moeder deed het huishouden. Met veel geluk ging je na de lagere school nog naar de huishoudschool'. Na afloop van het spel gebruikten we een heerlijke lunch in Solo in dezelfde ruimte en konden we napraten over het spel en verder kennismaken.

Reacties: heel leuk spel; leuk om mee te doen, buiten verwachting; interessant om verhalen van anderen te horen; want zo leer je elkaar beter kennen; leuk omdat ik gewonnen heb

 


De tiende ronde

Datum: 8 december 2006 tijdens de overblijf
Plaats: Da Costaschool protestants-christelijk onderwijs
Deelnemers: Youssef, Rinaldo, Cheredice, Macy, Nanxi, Cihan, Hawa-nur, Ugur, Devin en Furgill uit groep 6, 7 en 8
De prijs: Een tegoedbon voor een taart bij een bekende bakker in de wijk

 

De jongens waren stoer en hadden het hoogste woord; 'zijn wij de aardigste kinderen van de school?' Toen we begonnen werden ze serieuzer. 'Zo'n spel speel ik ook wel eens met mijn oma, maar dan heet het mens-erger-je-niet'. 'De Da Costaschool is wel de leukste school van de wijk en als we een probleem hebben gaan we naar de meester'. De meeste kinderen wisten al duidelijk wat ze wilden worden. Er waren zelfs twee jongens die politieagent wilden worden. Over de speeltuinen waren de kinderen tevreden; die op het Afrikaanderplein is net helemaal opgeknapt en ligt bovendien vlakbij de school. Bos, Balkenende en de burgemeester waren de meest bekende politici. De Deelraad en de voorzitter van de Deelraad waren grote onbekenden voor de kinderen. De BOA-krant is saai, behalve de pagina van het kinderpersbureau. Over die tien euro van de caissière was men duidelijk: aanpakken en niets zeggen. Tijdens het spel hebben we onze lunch gegeten, anders moesten de kinderen met lege maag de middag in. Een hele dag stilzitten valt niet mee.

Reacties: best leuk; heel leuk; heel erg leuk; een leuk spel; ik best leuk; jammer dat ik niet heb 'gevonden'; hij is gek; ik best leuk; wow!

 


De finale

Datum: 11 februari 2006
Plaats: 't Klooster
Deelnemers: De winnaars van de vorige ronden
De prijs: Alle deelnemers krijgen een tas met daarin het kookboek van de Afrikaanderwijken ander PR-materiaal. De winnaar kreeg twee kaartjes voor de musical Cats.

 
Tijdens de finale van het wijkspel van de Afrikaanderwijk wordt een geslaagd project afgerond. Gedurende een jaar hebben meer dan 100 wijkbewoners in kleine groepjes om de tafel gezeten en met elkaar gepraat over de wijk en over zichzelf. Zondagmiddag 11 februari waren 7 finalisten van 10 spelronden naar 't Klooster aan het Afrikaanderplein gekomen om de finale van het wijkspel te spelen. Zij gingen met behulp van het spel een uur lang met elkaar in gesprek over belangrijke zaken in de wijk.

Het waren zeer uiteenlopende groepen uit de wijk, die vorig jaar met het spel meededen; ouderen uit het verzorgingshuis, schoolkinderen, een vrouwengroep van de moskee, medewerkers van de Roteb, bezoekers van de bibliotheek, etc. Tijdens de finale zaten op het podium verschillende kinderen uit de Herman Costerstraat, de Da Costaschool en de Bibliotheek, twee bewoners van Maasveld, een vrouw van de Kocatepemoskee en een vrouw van buiten de wijk die 'zomergast' was op de BOA-BBQ. Het was behoorlijk vol op het podium, want sommige kandidaten hadden bovendien hun assistenten meegenomen. De rest van de supporters zat als publiek in de zaal. Vanuit de zaal speelde wijkregisseur Xenia Heemskerk mee, die Deelgemeentevoorzitter Dagmar Oudshoorn verving wegens ziekte. Xenia beloofde niet te winnen, maar speelde heel fanatiek mee.

Het spel werd geflmd en op de wand geprojecteerd, zodat het in de zaal goed te volgen was. Het publiek speelde een belangrijke rol, want zij kregen volop de mogelijkheid om mee te praten. Met rode en groene kaarten konden ze aangeven of ze het wel of niet eens waren met de antwoorden op het podium. De vragen over de wijk waren levensecht; Wat doe je als je buren het portiek vervuilen? 'Natuurlijk zeg ik er wat van', zei een finalist. Uit de zaal kwam de reactie: 'ik wordt daar zo moe van. Hebben de mensen niet zelf de verantwoordelijkheid om hun vuil op te ruimen. Dat is toch heel normaal!' Niemand kon op deze gezellige middag een lelijke plek van de wijk bedenken. Als mooiste plek werd het Afrikaanderpark genoemd en het water. 'Het water in het park?' vroeg de wijkregisseur. 'Nee, natuurlijk niet, de Maas is het mooiste van Rotterdam.' Na een uur werden de punten geteld. Tot onze verrassing waren er twee winnaars met evenveel punten: Busenur uit de Herman Costerstraat en de heer Wiese, bewoner van Maasveld. Tot besluit kregen beide winnaars de opdracht om een lied uit hun jeugd te zingen. Duran de broer van Busenur zong 'Vader Jacob' en de zaal zong mee.

De zaal was de jury en het aantal fans uit de Herman Costerstraat gaf de doorslag. Zou het komen dat die straat zo dicht achter het Deelgemeentekantoor ligt, dat de bewoners zo aanwezig waren. Verzorgingshuis Maasveld, dat naast het Deelgemeentekantoor ligt heeft ook heel actief meegedaan aan de spelronden. Maasveld leverde maar liefst twee finalisten. Dit laat zien dat het spel voor jong en oud is en dat iedereen evenveel kans maakt om te winnen. 'Het gaat mij niet om winnen, maar om meedoen', zei een deelneemster van te voren. De hoofdprijs was twee kaartjes voor de musical Cats in het nieuwe Luxor. De andere prijs was een jaar lang gratis toegang tot alle voorstellingen van 't Klooster. Een terecht verdiende prijs voor de heer Wiese, van Maasveld, omdat hij ook tijdens het spel uitblonk in behulpzaamheid en goede antwoorden kado gaf aan zijn medespelers. Alle andere deelnemers kregen een goed gevulde promotietas van I LOVE ROTTERDAM-ZUID. Het publiek ging naar huis met vrijkaartjes voor een voorstelling van het Wijktheater, beschikbaar gesteld door 't Klooster.